Dit is de projectnaam voor het vernieuwen van het Groepshuis. Hoewel in feite het dak aan vernieuwing toe was waren de consequentie veel omvattender. Maar goed laten we maar bij het begin beginnen.
Weten we nog hoe het er uit zag

Op deze foto in een prachtige romantische setting waar je eigenlijk geen kinderen in zou verwachten.

Wat waren we trots op ons Wesselgroep onderkomen. We wisten ook wel dat er veel onderhoud aan het gebouw zat en repareerden, verbouwden, schilderden jaren lang om de conditie op peil te houden.

Toch wisten we dat er bepaalde delen waren die net een beetje te ver gingen om zelf te vervangen en hoewel de animo er nog wel was, was het niet verstandig deze klus zelf te klaren. We schoven dit dan ook jaren voor ons uit. Het ging hier vooral om het dak. Zo als de foto’s aangeven werd het dak steeds slechter en kwamen hele stukken spontaan naar beneden.

In 2008 besloten we dat dit echt niet meer kon te meer dat als we nog even zouden wachten het hele groepshuis een bouwval zou worden.

Dus op naar een aannemer die ons een offerte kon maken die hopelijk ook opgebracht kon worden.

Het werd de firma Maat die volgens zijn briefpapier al 100 jaar ervaring heeft in het aannemersvak.

We werden echter even stil toen de we hoorden wat het zou moeten gaan kosten. Dit even stil zijn duurde ongeveer een jaar maar werd toch weer verbroken in 2009.

Weer nieuwe offertes en weer nieuwe gesprekken en weer nieuwe ideeën en ………. Zeer belangrijk op zoek naar een sponsor.

We kenden natuurlijk het VSB fonds in Vlaardingen

Maar dan dienden we ons zeer goed voor te bereiden. Het ging tenslotte om een enorm bedrag wat door het Fonds uiteraard zeer kritisch bekeken zou gaan worden.

We gingen spannende tijden tegemoet want een commissie moest hierover oordelen en deze zouden pas op zijn vroegst in december uitslag kunnen geven. Op 15 december kon de uit en kregen we bericht dat wij voor een groot gedeelte een donatie kregen. Voorwaarde was wel dat wij bijna 10% door zelfwerkzaamheid en acties bij elkaar moeten zien te krijgen.

Met deze fantastische toezegging konden we eindelijk verder.

In overleg met de aannemer raadde hij ons aan om geen goten meer te nemen om verstopping te voorkomen en het dak over te laten hellen zodat het regenwater op het veld terecht zou komen.

De consequentie was dan weer wel dat het speelveld op de schop zou moeten en van een drainage zou moeten worden overzien. Nou dat hebben we wel geweten.

Gelukkig hadden we Johan van Kralingen de vader van Domino die over een graafmachine beschikte en die bereid was zijn tijd en machine in te zetten.

Op 6 februari – de sneeuw ligt nog dik op het veld werd de eerste sleuf gegraven

15 maart zou de grote dag worden en zou de aannemer beginnen. Inmiddels waren we wel aan vertragingen gewend en keken niet meer gek op dat alles 14 dagen later zou beginnen.

De stalen constructie moet het dak op z’n plaats houden maar vooral beschermen tegen windvlagen.

De afwerking zorgde voor een imponerend geheel.