Als je wat witjes begon aan het hemelvaartkamp, ben je nu wel flink bijgekleurd.
Met een lekker zonnetje hadden we ook een fantastische wind uit het ONO en dat gebeurt zo weinig, dat we volop van de gelegenheid gebruik hebben gemaakt om andere vaarten te bezeilen.

Op donderdag kwamen we aan op het scoutingeiland en iedereen had zijn tentje al gauw op orde en in de middag werd er al volop gezeild en in de avond aten we macaroni speciaal. Dat speciaal komt van de bereidingswijze, want elke bak had zo zijn eigen recept verzonnen.

Op vrijdag hielden een grote zeiltocht het westland in en omdat re zoveel bruggen gepasseerd worden, hebben we een trucje bedacht om de zeilen erop te laten zitten als de mast omlaag moet. In de middag waren we in Poeldijk aangekomen, en van een passant hebben we even een fiets mogen lenen om ijsjes in het dorp te halen, dat was bijzonder aardig van die mevrouw. Toen was het een lange tocht terug waarbij we een lekker stevig windje hadden.

Om dat stuurman Sjaak portofoons en GPS’en bij zich had konden we makkelijk met elkaar in kontakt blijven. Met de GPS’en aan boord hebben echt gemeten dat een lelievlet 10,5 km per uur kan varen en je kun je zien op het filmpje dat het echt heel hard gaat, van Schipluiden naar het kamp ging het echt voluit.

De volgende dag hebben we het bekende spel met de joon gespeeld, waarbij Carlijn een amfibische landing maakte met de vlet. In de middag was het beach weer en hebben we wat gezommen, met kano’s gespeeld en op de surfplank rodeo gespeeld.

Op zondag een beetje regen, waardoor nu alle tenten te drogen hangen. Maar omdat de wind afgenomen was konden de jongsten nu admiraal zeilen en dat was leuk . Het was echt een heel gezellig kamp, maar daarover zullen de thuisblijvers nog wel het een en andere horen. Het was wel jammer dat er zoveel kinderen niet meekonden, maar aan de andere kant kon iedereen daardoor weer lekker lang zeilen. En het was echt geweldig (zeil)weer